zondag 29 december 2013

Helga M. Novak (1935-2013)

 

kan niet opstijgen niet vallen

het lijkt wel of ik
het vliegen heb verleerd
kan niet opstijgen niet vallen
vleugellam
zit ik daar en broed
liefdesverklaringen uit

terwijl er toch heel wat vogels bestaan
die nooit van de aarde loskomen
en springen en paraderen
met opgezette veren
door het wuivende gras

ik ben vandaag een meerkoet
en zoek je in het riet
waar je ongetwijfeld
met je vele zwarte haren
verstrikt bent geraakt
denk maar niet dat ik je losmaak

Helga M. Novak, 'kann nicht steigen nicht fallen' in: Liebesgedichte, Schöffling & Co., Frankfurt a.M., 2010 (vertaling Erik de Smedt)

zaterdag 14 december 2013

woensdag 11 december 2013

Animal loquax (Konrad Bayer)






















xanthippe


mijn moeder xanthippe praat in één ogenblik zoveel als ik van het ochtendgloren tot de avondschemering en meer dan alle mensen die ik ken en meer dan onze meid met de donkere huid die de weg naar de waterput met haar gepraat verlengt en duizend keer zoveel als mijn vader. en haar stem klinkt luider dan het gefluit van de muzikanten. met haar krijsende vals klinkende stem praat ze zo snel dat haar slachtoffers roerloos blijven als in eeuwige rust. wanneer ze praat, dooft haar adem de vlam van de pit in de lampen en het meisje dat de tuniek van mijn vader oplapte heeft me verteld dat zelfs de dove pottenbakker polycrates bij de aanblik van haar in opschudding geraakte spreekorganen verlamd op de grond zeeg, tot onze zachtaardige meid, die haar oren met was dicht had gekleefd, met een beweging van haar hand zijn ogen sloot en hij bevend en op de tast het huis uitging. allen mijden ons, zelfs de schuldeisers. wie bij ons binnen en buiten gaat is robuust en dwaas van aard, als de boeren en zonder verstand, of het zijn krankzinnigen, zoals velen in mijn ogen. sinds men mijn vader veroordeelde, zijn het er nog minder geworden en ze is blij dat ze mij, haar zoon, bezit, het enige doelwit van haar gepraat. als het me lukt het huis uit te sluipen, zal ze met zichzelf praten en haar stem zal haar doden.

'xanthippe' komt uit een reeks prozaschetsen die de Weense schrijver Konrad Bayer (1932-1964) bundelde in de cyclus 'sechsundzwanzig namen'. Uit: K.B., Sämtliche Werke. Überarbeitete Neuausgabe, ÖBV–Klett-Cotta, Wenen, 1996, p. 494 (vertaling Erik de Smedt)